پنج خطای رایج تصمیم‌گیری که مدیران ایرانی بیشتر از همه با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند

طراحی پرونده‌های شبیه‌سازی برای توجو، یک مزیت جانبی داشته: با دیدن هزاران تصمیمی که بازیکنان واقعی در موقعیت‌های مختلف می‌گیرند، الگوهای تکرارشونده‌ای از خطاهای تصمیم‌گیری آشکار می‌شود. پنج مورد زیر، بیشتر از بقیه در پرونده‌های مبتنی بر فضای کسب‌وکار ایران تکرار شده‌اند.

۱. تصمیم‌گیری تحت فشار روابط شخصی

در بسیاری از پرونده‌ها، وقتی یک تصمیم سخت — مثل کاهش نیرو یا رد یک پیشنهاد از سوی یک همکار قدیمی — پیش می‌آید، گزینهٔ «به تعویق انداختن تصمیم برای حفظ رابطه» بیشترین انتخاب را دارد، حتی وقتی داده‌ها به‌روشنی گزینهٔ دیگری را توصیه می‌کنند. این الگو در فضای کسب‌وکاری که روابط شخصی نقش پررنگی دارد، طبیعی است، اما هزینهٔ پنهانش (تصمیم‌های به‌تعویق‌افتاده که بحران را بزرگ‌تر می‌کنند) اغلب دیده نمی‌شود.

۲. نادیده‌گرفتن هزینهٔ فرصت

وقتی بین «ادامه‌دادن یک پروژهٔ نیمه‌تمام» و «شروع یک پروژهٔ جدید با بازدهی بالاتر» انتخاب مطرح می‌شود، اکثر بازیکنان گزینهٔ اول را انتخاب می‌کنند — نه به این دلیل که پروژهٔ اول بهتر است، بلکه به این دلیل که «تا این‌جا وقت و پول رویش گذاشته‌ایم». این همان سوگیری هزینهٔ غرق‌شده (sunk cost fallacy) است که در تصمیم‌های بودجه‌ای بارها تکرار می‌شود.